มาทำความเข้าใจภาพรวมปัญหาการจัดการที่ดินของประเทศไทยจาก ปาฐกถาพิเศษเรื่อง "ศาสตร์-ศิลป์ของการกำกับดูแลที่ดินและสันติประชาธรรม" โดย ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.ผาสุก พงษ์ไพจิตร ซึ่งในเนื้อหามีการพูดถึงปัญหาจาก พรบ.ป่าไม้่ 2484 และการประกาศเขตอุทยานเห่งชาติ ซึ่งทั้งสองสิ่งนี้ได้สร้างปัญหาและละเมิดสิทธิในที่ดินทำกินของชาวบ้านในเครือข่าย Tanah Kita Network เป็นอย่างมาก 

"...ใน พ.ร.บ.ป่าไม้ไทย พ.ศ. 2484 ซึ่งนิยามว่า 'ป่า/ คือ ที่ดินที่ยังไม่มีบุคคลใดได้มาตามกฎหมายที่ดิน กล่าวคือ ไม่ได้นิยามป่าตามสภาพทางภูมิศาสตร์ แต่นิยามด้วยอำนาจรัฐที่กำหนดว่าใครจะเป็นเจ้าของและเป็นผู้กำกับควบคุมที่ดิน โดยนักวิชาการไทยส่วนหนึ่งเห็นว่า การนิยามเช่นนี้เป็นการนิยามแบบ 'ป่าการเมือง' สะท้อนสภาวะที่รัฐไทยมีอำนาจในช่วงสมัยใหม่และตระหนักถึงประโยชน์ในการควบคุมที่ดินทั้งประเทศ ครั้นตกมาถึงสมัยสงครามเย็น การประกาศพื้นที่ป่าให้เป็นอุทยานแห่งชาติที่ปลอดคน ก็เชื่อมโยงกับการป้องกันไม่ให้มีพื้นที่ที่คอมมิวนิสต์จะเข้าไปหลบซ่อนอยู่ในป่าหรือใช้พื้นที่ป่าเป็นฐานกระทำการก่อการร้ายเพื่อทำลายชาติได้ ทว่าในขณะเดียวกัน “ป่าการเมือง” เช่นนี้ก็ได้กีดกันผู้คนและชุมชนที่อยู่ในป่าออกไป ทั้งยังผลักให้พวกเขากลายเป็นผู้ทำผิดกฎหมายบ้านเมือง

การจัดการทรัพยากรธรรมชาติของไทยจึงเป็นระบบผูกขาดเสมอมา ประชาชนไม่มีโอกาสเข้าถึงและมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบาย ไม่มีการปรึกษาหารือกันในการดำเนินงานได้อย่างแท้จริง"