เนื้อหาในคลิปนี้เป็นส่วนหนึ่งของการบรรยายโดยคุณบารมี ชัยรัตน์ ที่ปรึกษาสมัชชาคนจน สรุปความว่า

รัฐมักบอกว่า พวกเราอยู่ใน “ป่า” จึงไม่สามารถออกโฉนดให้พวกเราได้ แต่สำหรับพวกเราที่นี่ไม่ใช่ป่า แต่ที่นี่คือ หมู่บ้านของเรา มัสยิดของเรา กุโบร์ของเรา โรงเรียนของเรา และ ที่ดินทำกินของเรา   

เราขอถามรัฐว่า “ป่า” คืออะไรกันแน่??? ถ้าตาม พรบ.ป่าไม้ 2484 “ป่า” คือที่ดินที่ไม่มีเอกสารสิทธิตามกฎหมายที่ดิน ซึ่งตามนิยามนี้ที่ดินจำนวนมากในเขตเมืองของประเทศนี้ก็คือ “ป่า” ทั้งที่อาจไม่มีต้นไม้สักต้น

มันยุติธรรมแล้วหรือที่รัฐจะเอานิยามตาม “ป่า” กฎหมายนี้ (ซึ่งเป็นกฎหมายที่เดิมออกมาเพื่อให้รัฐมีอำนาจในการอนุญาตสัมปทานป่า) มาใช้กับเรา เพื่อเป็นข้ออ้างที่จะไม่ออกเอกสารสิทธิในที่ดิน/โฉนดให้เรา เพื่อจะได้อ้างต่อไปว่านี่เป็นที่ดินของรัฐ ที่รัฐจะสามารถเอาไปจัดการอย่างไรก็ได้ ดังที่ผ่านมาในยุค คสช. รัฐมีการเอา พรบ.ป่าไม้ 2484 มาใช้เครื่องมือในการไล่ประชาชนออกจากพื้นที่ตาม “นโยบายทวงคืนผืนป่า” รวมทั้งการที่รัฐกำลังจะเอาพื้นที่ “ป่า” ตามนิยามของ พรบ.ป่าไม้ 2484 มาเป็น “ป่าอนุรักษ์” ดังกรณีการเตรียมประกาศอุทยานแห่งชาติน้ำตกซีโปทับลงบนที่ดินทำกินของพวกเรานั่นเอง