“...ตอนเจ้าหน้าที่ฯ มาที่สวนของเรา เมื่อก่อนเขาบอกว่าเราทำผิด พรบ.ป่าสงวนฯ พรบ.อุทยานฯ และ พรบ.ป่าไม้ 2484 ตอนนั้นเรากลัวกันมาก เพราะเหมือนเราผิดกฎหมายตั้ง 3 ฉบับ แต่พอเราเริ่มรวมตัวกัน เริ่มมีความรู้มากขึ้น ทำให้เรารู้ว่า ที่นี่ไม่มีเขตป่าสงวนแห่งชาติเลยสักแห่ง และอุทยานแห่งชาติก็ยังไม่ประกาศจัดตั้ง เหลือแต่ ‘ป่า 2484’ เท่านั้นที่เขายังเอามาขู่เราได้อยู่ แต่อย่างน้อยจากที่เขาบอกว่าเราผิดกฎหมาย 3 ฉบับ ตอนนี้ก็เหลือฉบับเดียวแล้ว....”
นี่เป็นคำกล่าวที่น่าเศร้าจากประชาชนคนหนึ่งใน อ.ศรีสาคร จ.นราธิวาส ไม่สมควรที่ใครจะถูกกล่าวหาว่าผิดกฎหมายเหล่านี้แม้แต่ฉบับเดียว เพราะ “ป่า 2484” ไม่ใช่ป่า แต่คือที่ดินทำกินของชาวบ้านที่ยังไม่มีเอกสารสิทธิ (และรัฐต้องดำเนินการให้เอกสารสิทธิให้เรียบร้อย) ถ้าเป็นป่าก็ต้องมีแผนที่ที่กำหนดขอบเขตของป่าและมีชื่อของป่า แต่นี่ไม่มีอะไรเลยแล้วจะเป็นป่าได้อย่างไร หากรัฐจะเอาแต่อ้างว่า ที่ใดไม่มีเอกสารสิทธิ ที่นั่นคือป่า นั่นก็ความอยุติธรรมอย่างยิ่งแล้ว