นี่คือปัญหาของคำว่า "ป่า" ใน พ.ร.บ.ป่าไม้ 2484

ประสบการณ์ของ sekolah tadika _เขตป่า

ลองกองขนาด3คนโอบและต้นทุนเรียนพันธ์พื้นถิ่น 5คนโอบ เป็นภาพที่ผมเห็นเมื่อออกเดินทางไปรวบรวมข้อมูลในพื้นที่ บ่งชี้ถึงร่องรอยการใช้ประโยชน์ที่ดินบริเวณนี้ของผู้คนในอดีต ตามวิถีของชาวมลายูมุสลิมเมื่อเสร็จจากตั้งถิ่นฐานก่อเกิดหมู่บ้าน ต่อไปพวกเขาเริ่มสร้างมัสยิดศาสนสถานประจำหมู่บ้านเพื่อประกอบศาสนกิจประจำ  ชาวบ้านทำเรื่องขออนุญาติจดทะเบียนมัสยิดแล้วในปี 2553 จากคณะกรรมการอิสลามประจำจังหวัด ตามพรบ.บริหารองค์การอิสลาม2540 ต่อมาสร้างโรงเรียนรร.ตาดีกา  ชาวบ้านทำเรื่องขออนุญาติจดทะเบียนรร.ตาดีกาต่อสำนักงานศึกษาเอกชนหรือ สช. แต่ ไม่ได้รับอนุญาติ เหตุผลข้ออ้าง โรงเรียนอยู่ในพื้นที่เขตป่าของรัฐ ตาม พรบ.ป่าไม้ 2484  ข้อเท็จจริงในเก็บข้อมูลสนาม มัสยิดและโรงเรียนตาดีกาอยู่ที่เดียวกัน โรงเรียนตาดีกาลูโบ๊ะจือริง  พื้นที่ทับซ้อนกับป่า ความจริงแล้วมิใช่แค่โรงเรียนตาดีกานี้กลับกลายเป็นทั้งหมู่บ้านประมาณ100 ครัวเรือนที่อยู่ในเขตป่า แม้ต้นไม้เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าบรรพบุรุษของเขาอยู่มาก่อน สิทธิในที่ดินทำกินเป็นปัญหาเรื้อรังของประเทศไทย ครูใหญ่โรงเรียนตาดีกาบอกว่า  โรงเรียนที่ไม่มีทะเบียนทำให้ขาดงบประมาณอุดหนุนอาหารกลางวันจากรัฐ  ครั้งหนึ่งทำให้เขาน้ำตาตก เช้าวันเสาร์เด็กนักเรียนเข้าแถวก่อนเข้าห้องเรียน มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งล้มเป็นลมหมดแรง ไต่ถามได้ข้อมูลว่า ยังไม่ได้กินข้าวเช้า น่าตกใจยิ่งกว่าไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อวาน พ่อแม่หย่าร้าง  อยู่กับยาย เด็กมาโรงเรียนก็ได้กินข้าวที่โรงเรียน  เป็นเรื่องราวของโรงเรียนตาดีกาหมู่บ้านเล็กๆในหุบเขา เรื่องราวครูใหญ่และนักเรียนตัวเล็กๆในหุบเขา ที่รัฐราชการปฎิเสธ

งามพล จะปะกิยา 

20 พฤษภาคม 2568