[ตอนที่ 2] สรุปประเด็นเสวนา ‘ตาเนาะ กีตอ บูแก ตาเนาะ กรายอแอ’ 

ในเรื่องความมั่นคงหลายคนพูดว่า ชายแดนใต้ไม่เหมือนที่อื่น เพราะมีปัญหาเรื่องความมั่นคง ซึ่งนอกจากการใช้สถานการณ์ความมั่นคงกดทับไม่ให้ชาวบ้านคัดค้านแล้ว การประกาศอุทยานฯ ก็มาจากเหตุผลด้านความมั่นคงด้วย ในเอกสารที่มาของการจัดตั้งอุทยานแห่งชาติบูโด-สุไหงปาดี ระบุว่ามี “โจรใต้” ทั้งนี้ ในภูมิภาคอื่นก็มีประเด็นเรื่องความมั่นคงกับการประกาศเขตป่าอนุรักษ์ด้วยเช่นกัน เช่นพื้นที่ชายแดนไทย-กัมพูชามีการอพยพชาวบ้านออก แล้วประกาศเป็นเขตป่าอนุรักษ์ เป็นจำนวน 4 อุทยานแห่งชาติ และ 3 เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า  เช่น อุทยานแห่งชาติตาพระยา อุทยานแห่งชาติภูจองนายอย เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าพนมดงรัก เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยศาลา การตั้งอุทยานแห่งชาติน้ำตกซีโปก็มีวัตถุประสงค์เรื่องความมั่นคงเช่นเดียวกัน

แม้ตาม พรบ.อุทยานแห่งชาติ ระบุว่า การตั้งอุทยานแห่งชาติมีเป้าหมายเพื่อเป็นแหล่งศึกษาวิจัยและเป็นแหล่งท่องเที่ยว ไม่ใช่เพื่อความมั่นคงแห่งชาติ แต่ลึกๆ แล้วรัฐไทยประกาศตั้งอุทยานแห่งชาติด้วยเหตุผลด้านความมั่นคงเป็นหลัก (เพื่อควบคุมพื้นที่ให้ได้แบบเบ็ดเสร็จ - แอดมิน) ที่ผ่านอุทยานแห่งชาติหลายแห่งจัดตั้งขึ้นในพื้นที่เคลื่อนไหวของพรรคคอมมิวนิสต์ อาทิ อุทยานแห่งชาติภูพาน (จ.สกลนคร) อุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว (จ.มุกดาหาร)  อุทยานแห่งชาติแม่เงา (จ.แม่ฮ่องสอน) อุทยานแห่งชาตินันทบุรี (จ.น่าน)  ดังนั้น ในการประกาศจัดตั้งอุทยานแห่งชาติจึงไม่ได้มีเพียงกรมอุทยานฯ แต่มีทหารมีกอ.รมน.เข้ามามีส่วนร่วมด้วย อย่างกรณีอุทยานแห่งชาติชีโป (เตรียมการ) ตอนที่ตั้งคณะทำงานแก่ไขปัญหาก็จะมีทหาร มี กอ.รมน. เข้ามาร่วมด้วย ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่เลย สิ่งนี้มีพื้นฐานมาจากความไม่ไว้วางใจต่อประชาชน

[เนื้อหาจาก “’ตาเนาะ กีตอ บูแก ตาเนาะ กรายอแอ’(ที่ดินของเราไม่ใช่ที่ดินของรัฐ): การเสวนาว่าด้วยสิทธิเหนือที่ดินที่ถูกพราก กรณีปัญหาการกำหนดแนวเขตอุทยานแห่งชาติน้ำตกซีโปทับที่ดินทำกินประชาชน” เมื่อวันเสาร์ที่ 9 สิงหาคม 2568 เวลา 20.30-22.30 น. เผยแพร่ผ่านเพจ Wartani

https://www.youtube.com/watch?v=SAFi-BPPU10