การบันทึกภาพและประเด็นจากการเดินสำรวจพื้นที่เพื่อทำความเข้าใจประวัติการบุกเบิกที่ดินทำกิน 

จากการสำรวจและเก็บข้อมูลพบว่า ที่นี่เป็นพื้นที่สวนยางพาราของประชาชน หลายแปลงเป็นสวนยางพาราแบบดั้งเดิมที่ต้นยางมีอายุแก่มากแล้ว หลายต้นมีลำต้นมีขนาดใหญ่เท่าคนโอบ รวมทั้งมีสวนผสมผสาน มีต้นไม้ผลหลายชนิด มีต้นหมาก ต้นมะพร้าวที่สูงตระหง่าน อันชี้ให้เห็นว่าประชาชนได้มาบุกเบิกก่อร่างสร้างสวนที่นี่มาเป็นเวลานานหลายทศวรรษแล้ว บางส่วนเป็นสวนของคนในลูโบ๊ะยือริงเองและบางส่วนเป็นสวนของคนจากหมู่บ้านใกล้เคียง โดยเฉพาะจากบ้านกาหนั๊วะ ต.กาลิซา อ.ระแงะ ที่เดินเท้ามาบุกเบิกที่ดินทำสวนมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ 

ปัญหาได้เริ่มเกิดขึ้นเมื่อราว 10 กว่าปีก่อน ที่เริ่มมีเจ้าหน้าที่มาบอกว่า สวนของพงกเขาเป็นพื้นที่ป่าของรัฐ โดยอ้างพระราชบัญญัติป่าไม้ 2484 บางครั้งเจ้าหน้าที่ก็อ้างว่าที่นี่เป็นเขตอุทยานแห่งชาติน้ำตกซีโป ทั้งที่ยังไม่มีการประกาศจัดตั้งอุทยานแห่งชาติน้ำตกซีโปแต่อย่างใด ที่สำคัญเจ้าหน้าที่ได้เข้ามาเดินลาดตระเวนตรวจตราอย่างต่อเนื่อง  รวมทั้งช่วงปีหลังๆ ก็ได้บินโดรนสอดส่องพื้นที่อยู่เสมอ เริ่มมีประชาชนจับกุมจากการใช้ประโยชน์จากไม้ในพื้นที่สวนของตนเอง ตั้งแต่นั้นมาประชาชนก็ไม่สามารถเข้ามาทำกินในสวนของตนเองได้โดยสะดวกตามปกติอีก โดยไม่กล้าใช้เวลาอยู่ในสวนนานดังเดิม แต่ละครั้งต้องรีบเร่งในการกรีดยางหรือเก็บผลผลิต ไม่มีโอกาสที่จะถางหญ้าหรือบำรุงสวนเพื่อให้ได้ผลผลิตที่สมบูรณ์ บ้านพักที่เคยสร้างไว้ก็ต้องปล่อยทิ้งร้างให้ผุผัง ไม่สามารถเข้าไปซ่อมแซมได้ ไม้ใหญ่ในสวนที่ล้มเพราะอายุหรือพายุลมแรงก็ต้องถูกทิ้งไว้ ไม่สามารถเอามาใช้ประโยชน์